Jezuici
Jezuici w ciągu pierwszych czterech wieków swojej działalności koncentrowali się na pracy apostolskiej, organizowaniu publicznej edukacji na wszystkich szczeblach - przede wszystkim średnim i wyższym oraz pracy misyjnej - szczególnie w Ameryce i Azji.
W niektórych państwach Europy (m.in. Hiszpania, Włochy, Polska) przyczynili się do stworzenia od podstaw systemu szkolnictwa podstawowego i średniego.
W 1773 roku papież Klemens XIV ugiął się pod presją polityczną koalicji przewodzonej przez Burbonów i wydał breve Dominus ac Redemptor noster, którym zniósł oficjalnie i formalnie Towarzystwo Jezusowe we wszystkich krajach. W przeddzień kasaty jezuici liczyli 41 prowincji. W 1773 r. było 22,5 tys. jezuitów. Caryca Katarzyna II demonstrując swą niezależność pozwoliła garstce jezuitów pozostać na Litwie (na terenach I i II rozbioru Polski). W końcu w dniu 7 sierpnia 1814 r. papież Pius VII formalnie przywrócił zakon do istnienia w całym katolickim świecie. Rozpoczęło się stopniowe odbudowywanie Towarzystwa, otwierano kolegia i uniwersytety jezuickie.
Powtórny pełny renesans zakonu nastąpił dopiero po II wojnie światowej, a szczególnie po Soborze Watykańskim II.
Obecnie jezuici działają w ponad 114 krajach świata; posiadają własne uniwersytety, obserwatoria astronomiczne, instytuty geofizyczne, radiostacje, czasopisma, kilka szpitali, liczne szkoły średnie i podstawowe, rozgłośnie radiowe i telewizyjne.