Jezuici
Pierwszym etapem w życiu każdego zakonnika jest nowicjat, mający za cel duchowe przygotowanie kandydata do pracy apostolskiej. Przyszły jezuita ma pozostawione dwa lata na przemodlenie swojego powołania i zapoznanie się z ideałem, jaki powinien urzeczywistnić, jeśli chce stać się synem Ignacego Loyoli oraz spadkobiercą wspaniałych tradycji Towarzystwa. W Polsce jezuici maja dwa domy nowicjackie, jeden w Gdyni dla kandydatów do prowincji warszawskiej, drugi w Starej Wsi k. Brzozowa dla kandydatów do prowincji krakowskiej. Po dwóch latach nowicjusz składa wiążące go na całe życie śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Przez ten akt wolnej woli zostaje włączony do Zakonu.
Położywszy fundament pod gmach osobistej doskonałości, młody jezuita rozpoczyna studia filozoficzne, które dla obydwu prowincji znajdują się w Krakowie. Trzy lata upływają na zapoznawaniu się z dorobkiem myśli ludzkiej zarówno chrześcijańskiej jak i przedchrześcijańskiej i na kształtowaniu właściwego światopoglądu.
Po studiach filozoficznych jezuita rozpoczyna tzw. magisterkę, która oznacza praktykę duszpasterską. Może to być praca w szkole, praca w parafii, w jakimś dziele apostolskim i wielu innych miejscach.
Końcowym etapem na drodze do święceń jest teologia. Obecnie mieści się ona w Warszawie. Tutaj przyszli kapłani przyswajają sobie prawdy, które objawił ludziom Stwórca. Zgłębiają tajemnice Boże, aby później przekazywać je innym. Po trzecim roku teologii otrzymują święcenia, a następnie dwa lata poświęcają studiom specjalistycznym w jednej z dziedzin teologicznych lub duszpasterskich.
Ostatnim szlifem jezuity jest tzw. trzecia probacja. Po zakończeniu formacji intelektualnej młody kapłan, lub brat zakonny, po raz drugi przeżywa swoje powołanie w miesięcznych rekolekcjach, uzupełnia duchową energię na dalsze lata działalności apostolskiej oraz pogłębia znajomość Konstytucji Towarzystwa.